خرید بازی TMNT 2007 PS2 پلی استیشن 2

معرفی بازی TMNT 2007 PS2

اولین تلاش Ubisoft برای ساخت یک بازی لاک‌پشت‌های نینجا را می‌توان به عنوان بازی Prince of Persia برای مجموعه بازی‌های کودکان در نظر گرفت. TMNT که بر اساس فیلم CG لاک‌پشت‌ها ساخته شده، این توصیف را به خود اختصاص داده است زیرا کاملاً شبیه به جدیدترین بازی‌های Prince of Persia شرکت Ubisoft Montreal است و به جای مبارزه، به پلتفرمینگ متکی است. در این مورد، مونترال سختی معماهای پرشی مختلفی را که Prince of Persia به خاطر آنها شناخته شده است، کاهش داده است (ظاهراً برای اینکه آن را برای مخاطبان جوان‌تری که احتمالاً به فیلم علاقه‌مند می‌شوند، قابل بازی کند)، با این حال، بازی هنوز هم به دلیل سیستم دوربین معیوب و گاهی اوقات کنترل‌های غیرمنطقی، بسیار ناامیدکننده‌تر از آن چیزی است که باید باشد.

 این را هم در نظر بگیرید که مبارزات فقط کمی پیچیده‌تر از بازی آرکید TMNT قدیمی و قدیمی است که کونامی و یوبی اخیراً آن را در Xbox Live Arcade دوباره منتشر کرده‌اند، و چیزی که شما دریافت می‌کنید بازی‌ای است که به درستی برای هیچ مخاطب خاصی مناسب نیست. بخش‌های پلتفرمینگ بخش عمده‌ای از بازی را تشکیل می‌دهند و اگر آن دوربین مزاحم نبود، خیلی جالب می‌شدند.

از آنجایی که فیلم TMNT هنوز منتشر نشده است، نمی‌توان دقیقاً میزان اشتراک بازی با آن را سنجید. همینقدر کافی است که بگوییم، تمام شخصیت‌های اصلی در آن حضور دارند (هرچند ظاهراً هیچ‌کدام از استعدادهای صداپیشگی مشهور فیلم در آن نیستند) و به برخی از مضامین اساسی مشابه فیلم اشاره می‌کند. کل بازی از طریق یک روایت فلش‌بک گسسته روایت می‌شود، و لاک‌پشت‌های اصلی هر کدام در فواصل تصادفی برای توضیح بخشی از داستان در زمان گذشته وارد می‌شوند (معمولاً از جزئیاتی که ممکن است کل داستان را منطقی جلوه دهند، صرف نظر می‌کنند). 

گیم پلی بازی TMNT 2007 پلی استیشن 2

اگر به تلاش‌های اخیر کونامی برای کسب امتیاز لاک‌پشت‌ها عادت دارید، با TMNT دوباره بیدار خواهید شد. از بعضی جهات، این یک بیداری خوب است، به این معنا که این بازی کاملاً افتضاح نیست و در واقع لحظات سرگرم‌کننده‌ی خودش را دارد. این لحظات سرگرم‌کننده از سکانس‌های پلتفرمینگ شاد و پرجنب‌وجوشی ناشی می‌شوند که تقریباً دو سوم گیم‌پلی را تشکیل می‌دهند. 

هر مرحله به گونه‌ای طراحی شده است که شما را مجبور به پریدن، پرش دوتایی، پرش دیواری، دویدن روی دیوار، پشتک زدن و استفاده از میله‌ی میمون می‌کند. برخی از مراحل کاملاً پیچیده هستند و به حرکات و پرش‌های سریع زمان‌بندی‌شده‌ی زیادی متکی هستند که یادآور بازی‌های اخیر شاهزاده‌ی پارسی هستند. برخی از مناطق برای حرکت لاک‌پشت‌های خاص ساخته شده‌اند، مانند دیوارهایی که رافائل می‌تواند با استفاده از سای خود از آنها بالا برود و پرش‌های طولانی‌تری که نیاز به استفاده از نانچاکوهای خود مانند پره‌های هلیکوپتر برای شناور شدن روی آنها دارد.

 روی هم رفته، پیچیدگی شگفت‌انگیزی در طراحی مراحل TMNT وجود دارد. البته، سختی نسبی این مراحل به طور قابل توجهی کاهش یافته است و هیچ یک از مراحل بیش از 10 یا 15 دقیقه طول نمی‌کشد تا تمام شوند. کار خوبی از سوی توسعه‌دهندگان بود که سختی بازی را کاهش دادند، زیرا این بازی مشخصاً برای مخاطبان جوان‌تر طراحی شده است. مشکل این است که آنها به اندازه کافی آن را کاهش ندادند. ناامیدی‌های اصلی در سکانس‌های پلتفرمینگ از دوربین ثابتی که بازی استفاده می‌کند ناشی می‌شود.

 به دلیل نحوه زاویه‌بندی عکس‌ها، گاهی اوقات تشخیص صحیح فاصله پرش را غیرممکن می‌کند و شما را مجبور می‌کند تا با حدس و آزمون و خطا در بخش‌های خاصی پیش بروید. همچنین مواقعی وجود دارد که کنترل‌ها می‌توانند از دست شما خارج شوند. شما آنقدر سریع و آنقدر زیاد می‌پرید که ممکن است به طور غریزی دکمه پرش را بیش از حد فشار دهید و در نهایت از هدف خود فراتر بروید. 

ناامیدی‌هایی از این دست برای مخاطبان معمولی بازی به اندازه کافی قابل لمس است، چه برسد به بازیکنان جوان‌تر. از طرف دیگر، مکانیک‌های مبارزه تا حدی کاهش یافته‌اند که آنها را به طرز باورنکردنی کسل‌کننده کرده‌اند. شما واقعاً فقط یک دکمه حمله اصلی و همچنین یک دکمه پرش-لگد دارید که مستقل از سیستم ترکیبی اصلی عمل می‌کند. هر لاک‌پشت فقط یک ترکیب دارد که می‌توان در مورد آن صحبت کرد.

 این معمولاً یک کمبوی طولانی است، اما بارها و بارها همان کمبو را تکرار می‌کند. حرکات ویژه تیمی وجود دارد که هر از گاهی وارد بازی می‌شوند، جایی که با نگه داشتن یک دکمه، می‌توانید یک لاک‌پشت دیگر را صدا بزنید تا یک حمله هیجان‌انگیز و برق‌آسا انجام دهد که گروهی از آدم‌بدها را به طور همزمان از بین می‌برد. این اساساً روش بازی برای جبران این واقعیت است که هیچ لاک‌پشت کنترل‌شده توسط کامپیوتر روی صفحه نمایش شما در حین بازی وجود ندارد و روش بدی هم نیست. 

مشکل آن بیشتر از این ناشی می‌شود که دشمنانی که با آنها می‌جنگید کاملاً بی‌منطق هستند. در طول بازی، شما با موجی از اراذل و اوباش صلح‌طلب و نینجاها می‌جنگید که به نظر می‌رسد هر از گاهی فقط به کشیدن انگشت به سمت شما راضی هستند. تنها کاری که باید انجام دهید این است که بی‌وقفه دکمه‌های حمله را فشار دهید و حرکات تیمی گاه به گاه را انجام دهید، و تقریباً هرگز نخواهید مرد.

گرافیک و صداگذاری بازی TMNT 2007 لاکپشت های نینجا

TMNT ظاهری جذاب دارد که روی بعضی پلتفرم‌ها بهتر از بقیه ترجمه می‌شود. گرافیک آن خیلی شبیه به سایه‌زنی سلولی نیست، بلکه از روی ظاهر CG لاک‌پشت‌ها در فیلم مدل‌سازی شده است. تمام شخصیت‌ها هنگام پرش و مبارزه در سطوح مختلف به خوبی متحرک‌سازی می‌شوند و حتی خود سطوح نیز هنگام بازی نسبتاً خوشایند هستند. نرخ فریم در تمام نسخه‌های بازی تمایل به افت دارد (نسخه ۳۶۰ نامنظم‌ترین نسخه است) و مشکلات دوربین ذکر شده واقعاً ناامیدکننده هستند، اما در غیر این صورت، TMNT یک بازی با ظاهری کاملاً محکم است.

 همانطور که معمولاً در مورد بازی‌های دارای مجوز فیلم اتفاق می‌افتد، TMNT برای بسیاری از پلتفرم‌های بازی خانگی، از جمله پلی‌استیشن ۲، گیم‌کیوب، Wii، ایکس‌باکس ۳۶۰ و رایانه شخصی منتشر شده است. هسته بازی بین همه آنها یکسان است، اگرچه تفاوت‌های ظریفی وجود دارد. نسخه Wii احتمالاً بیشترین تفاوت را دارد، صرفاً به این دلیل که شامل کنترل‌های حرکتی است. متأسفانه، این کنترل‌ها به طرز ناامیدکننده‌ای به نظر می‌رسند. 

تنها کاری که باید انجام دهید این است که وقتی می‌خواهید حمله اصلی را انجام دهید، کنترل Wii را به جلو و عقب تکان دهید و نانچاک را برای لگد زدن به یک جهت یا جهت دیگر تکان دهید. این مکانیزم‌ها خیلی سریع خسته‌کننده می‌شوند و علاوه بر آن، یک مشکل عجیب در حسگر نانچاک وجود دارد. اگر در حال بازی هستید و اتفاقاً نانچاک را بیش از حد به یک جهت یا جهت دیگر کج کنید، شخصیت شما طوری خم می‌شود که انگار در حال آماده شدن برای حمله است و سپس تا زمانی که دوباره نانچاک را صاف نگه دارید، به همان شکل می‌ماند. البته، هیچ چیزی در بازی وجود ندارد که نشان دهد این مشکل به همین دلیل است و ممکن است در ابتدا گیج شوید که چه چیزی باعث این مشکل شده است.

نسخه Wii نیز اتفاقاً از نظر ظاهری کاملاً شبیه نسخه GameCube است، تار بودن و همه چیز. با وجود پشتیبانی از وضوح تصویر ۴۸۰p و صفحه نمایش عریض، به نظر نمی‌رسد که هیچ پیشرفت بصری بین آنها وجود داشته باشد، که بیش از یک ناامیدی است، زیرا Wii باید توانایی بیشتری داشته باشد. نسخه Xbox 360 همانطور که پیش‌بینی می‌شد، بهترین نسخه از این مجموعه به نظر می‌رسد، هرچند نه به آن اندازه که ممکن است امیدوار باشید. نسخه ۳۶۰ روشن‌تر، کمی واضح‌تر است و جزئیات محیطی بیشتری مانند بافت چمن و شاخ و برگ اضافه شده دارد. 

نسخه ۳۶۰ همچنین از دشمنان بیشتری روی صفحه پشتیبانی می‌کند، اگرچه به نوعی با وجود دشمنان بیشتر برای از بین بردن، به نظر نمی‌رسد که مبارزه چالش برانگیزتر باشد. همچنین دستاوردهایی برای بررسی وجود دارد، اما به دست آوردن آنها نیز بسیار آسان است و بسیاری از آنها به امتیازهایی برای پشت سر گذاشتن مراحل و انجام توانایی‌های ویژه فردی وابسته هستند. با این حال، گرافیک و دستاوردهای بهتر در نهایت نسخه ۳۶۰ را به طور پیش‌فرض بهترین می‌کند. اما اگر ترجیح می‌دهید ۱۰ دلار اضافی خرج نکنید، نسخه PS2 بسیار زیبا به نظر می‌رسد. نسخه کامپیوتر هم خوب است، هرچند برای انجام درست این بازی واقعاً به یک گیم‌پد دو آنالوگ نیاز دارید.

دیالوگ و صداپیشگی برای آنچه که هست خوب است، اما تا جایی که به ارائه یک داستان لاک‌پشت رضایت‌بخش مربوط می‌شود، اینجا بدشانس هستید.

جمع بندی

با وجود مبارزات بیش از حد ساده و سکانس‌های پلتفرمینگ گاهی اوقات زننده، TMNT مانند مردی بدون کشور است. مخاطبان جوان‌تر احتمالاً از برخی از عناصر خسته‌کننده‌تر پلتفرمینگ طفره می‌روند و بازیکنان مسن‌تر از مکانیک‌های مبارزه آسان تا سر حد مرگ خسته می‌شوند. لحظاتی که واقعاً خود را در حال لذت بردن از TMNT می‌بینید، به اندازه کافی مکرر هستند که مانع از این شود که بازی برای طرفداران فیلم که مشتاق شرکت در برخی از ماجراجویی‌های تعاملی لاک‌پشت‌ها هستند، کاملاً غیرقابل توصیه باشد، اما برای هر کس دیگری، TMNT بازی‌ای است که می‌توانید با خیال راحت از آن بگذرید.

نکات مثبت

• گیم‌پلی سنگین پلتفرمینگ که به طرز جالبی طراحی شده است
• سبک هنری جذاب
• صداگذاری قوی

نکات منفی

• دوربین و کنترل‌ها دست به دست هم می‌دهند تا برخی از سکانس‌ها را بیش از حد زننده کنند